تبلیغات
کوروش بزرگ
تمدن ایران زمین

روز کورش بزرگ در سالنامه ی ملی ثبت شود
در همایش «روز جهانی كوروش» درخواست ثبت این روز جهانی به‌عنوان یك روز ملی در سالنامه‌ی ایران مطرح شد.به گزارش ایسنا عصر روز یكشنبه، 29 آبان‌ماه همایش «روز جهانی كوروش» در دانشكده‌ی ادبیات دانشگاه تهران برگزار شد.در ابتدا، یكی از برگزاركنندگان این همایش به نمایندگی از دانشجویان، بویژه دانشجویان رشته‌ی باستان‌شناسی با اشاره به این‌كه روز هفتم آبان به‌عنوان «روز جهانی كوروش» معرفی شده است، گفت:‌ برگزاری این همایش با چنین تأخیری به‌دلیل وجود پروسه‌ای طولانی برای گرفتن مجوز بود؛ ولی با این حال، جای این روز جهانی فقط در سالنامه‌ی كشور ایران به‌عنوان كشوری كه زادگاه كوروش است، خالی است
به همین دلیل، خواهان ثبت این روز به‌عنوان یك روز ملی در سالنامه‌ی ملی ایران هستیم.

سپس حكمت‌الله ملاصالحی به‌عنوان نخستین سخنران، مطالبی را درباره‌ی اهمیت دوره‌ی هخامنشی بیان كرد.

وی بیان كرد:‌ دوران هخامنشی یكی از ادوار بسیار درخشان و سرنوشت‌ساز تاریخ ماست كه همواره مورد بی‌مهری بسیار قرار گرفته است. همه‌ی ما كم و بیش تعلق خاطر و علاقه‌ای به میراث فرهنگی و تاریخ خود داریم. این سبب می‌شود، نوعی حجاب روی واقعیت‌های تاریخی افكنده شود و گاهی در عرصه‌ی داوری، واقعیت‌ها را به‌گونه‌ی‌ دیگری ببینیم. به همین دلیل، رویدادهای تاریخی و واقعیت‌های اجتماعی در برابر داوری‌های ما آسیب‌پذیرند.

او با اشاره به این‌كه ما به داوری‌ها و تعاریف دیگران در مقابل تاریخ خود حساس هستیم، اظهار كرد:‌ از امتیازات مهم تاریخ و فرهنگ ما این است كه شاید پس از هخامنشی‌ها، از این هویت قومی عبور كرده و به یك هویت معنوی فرهنگی‌ و تاریخی رسیده‌ایم.

ملاصالحی درباره‌ی دوران هخامنشیان بیان كرد:‌ علاوه بر این‌كه این دوره‌ی درخشان تاریخی برای ما، منطقه و تاریخ جهان فوق‌العاده مهم است، فروپاشی آن نیز بسیار عبرت‌آمیز است، به‌طوری كه متفكران غربی نیز از تأثیر این دوران سرنوشت‌ساز غافل نبودند؛ ولی با این حال معتقدم در این دوره، اتفاقاتی رخ داده است كه كم و بیش از آن غافل بوده‌ایم.

او گفت:‌ در دوره‌ی هخامنشیان نوعی عبور از فرهنگ‌های منطقه‌یی و اسطوره‌یی را می‌بینیم و به یك عرصه‌ی نبوی، ‌وحدانی‌ و وحیانی وارد می‌شویم. در كتیبه‌های هخامنشی اتفاق نظر بر سر یك خدای یگانه كه جهان را آفریده مشاهده می‌شود. در واقع، ایران به چنان عمقی از درك رسیده كه خدا و اهورامزدایی را باور دارد كه راستی‌ را می‌آفریند و آن را برای انسان قرار می‌دهد.

وی تأكید كرد:‌ این درك از وجود و هستی،‌ یكی از نقاط مهم و سرنوشت‌ساز در تاریخ آدمی است، زیرا انسانی كه در عصر تاریخ اسطوره‌یی و مشركانه زندگی می‌كند، بسیار تراژیك است. به این ترتیب، با تابیدن آفتاب نبوت مشخص می‌شود كه خدا كجاست‌، ‌اهریمن كجاست و شادی چیست و این‌ها برای نخستین‌بار با عبور زرتشت و آغاز تاریخ نبوی ما مشخص می‌شود.

ملاصالحی با بیان این‌كه یكی از افتخارات هخامنشیان این است كه به قومی كه در آن زمان، دارای كتاب بوده (یهودی) اهمیت داده است، گفت:‌ یهودیت نبوی را با صهیونیست امروزی نباید یكی كنیم، بلكه باید تلاش كنیم آن‌ها را از یكدیگر جدا كنیم.

او ادامه داد: تعاریف نبوی ما با دوره‌ی هخامنشیان آغاز می‌شود. این‌كه در كتیبه‌های هخامنشی از راستی،‌ نور، ‌خرد و شادی سخن گفته می‌شود، حادثه‌ی كوچكی نیست. این موضوعات فقط بار اخلاقی ندارند، بلكه بار هستی‌شناسی دارند كه انسان ایرانی در آن زمان در پرتو نبوت و حقیقت به آن رسیده است.

ملاصالحی همچنین اظهار كرد:‌ اهمیت و اعتبار چنین دوره‌ی تاریخی‌ای در این نیست كه چنگ و دندان خود را سه قرن برای فتح كشورها تیز كرده بود، بلكه برای این است كه حامل ارزش‌های نو بوده است.

وی در پایان سخنان خود افزود:‌ مردم ایلام، حوزه‌ی هلیل‌رود، هیرمند و بین‌النهرین درگیر یك فرهنگ مشترك در ظل آفتاب نبوت اهورایی سهیم می‌شوند و امروز این میراث فرهنگ نبوی به همه‌ی ما تعلق دارد.

در ادامه‌ی این همایش، ژاله آموزگار ـ پژوهشگر و مترجم ـ گفت:‌ خوشحالم كه به سرزمینی تعلق دارم كه مردم آن از دیرباز به خدایان زمینی و سنگ و بت دل نبسته‌اند،‌ آفریدگار را در فراسوها دیده و خوشی‌ها و پیروزی‌ها را از او دانسته‌اند و در درماندگی‌ها دست به سوی او دراز كرده‌اند.

وی با اشاره به این‌كه مطالبی را درباره‌ی اشاره‌های فراسویی در متن لوح كوروش و سنگ‌نوشته‌های هخامنشی ارائه خواهد كرد، ادامه داد:‌ سلسله‌ی هخامنشی در حافظه‌ی تاریخی ایران، جایگاه برجسته‌ای دارد و كوروش از خوش‌نام‌ترین فرمان‌روایان این سلسله است، به‌طوری كه نام او علاوه بر قرار گرفتن در كتاب عهد عتیق،‌ با گزارش نویسندگان یونانی و دیگر روایت‌ها، هیچ‌گاه از خاطره‌ها زدوده نشد.

او ویژگی‌های كوروش را زیر یك لقا درآوردن اقوام ایرانی، همه جای ایران سرای او شدن و سپس به جهان‌گشایی پرداختن دانست و افزود:‌ كوروش فرمانروایی بزرگ بود كه حتا مورخان بیگانه نیز او را ستوده‌اند و منشور او را می‌توان كهن‌ترین سند كتبی از دادگستری و مراعات حقوق بشر در تاریخ دانست كه در آن، تساهل و تسامح فرمانروایانه به‌وضوح دیده می‌شود، بویژه این‌كه وقتی دیگران از سوزاندن اسیران و درآوردن چشم و گوش پس از كشورگشایی‌های خود سخن می‌گویند، كوروش از ساختن و آباد كردن سخن می‌گوید.

در ادامه‌ی این همایش، عبدالمجید ارفعی كه دكتری زبان‌شناسی خود را از مؤسسه‌ی شهرشناسی شیكاگو گرفته و در سال‌های دور، تالار كتیبه‌های موزه‌ی ملی را راه اندازی كرده است، به پرسش دانشجویان درباره‌ی كوروش و منشور او پاسخ داد.

وی در بخشی از پاسخ‌های خود درباره‌ی این‌كه آیا امكان برگشتن منشور كورش به ایران وجود دارد؟ گفت: ‌این منشور در ایران پیدا نشده است كه كسی بخواهد چنین موضوعی را پیگیری كند. از آنجا كه منشور كوروش در عراق امروزی كشف شده است، اگر قرار باشد چنین موضوعی دنبال شود، این كشور نیز می‌تواند مدعی باشد.

در بخش دیگری از این همایش، جلال‌الدین كزازی ـ نویسنده و مترجم در حوزه‌ی زبان و چهره‌ی ماندگار كشور ـ‌ با اشاره به این‌كه امروز برومندترین‌، دلیرترین و دلپسندترین فرزند این مرز و بوم را گرامی می‌داریم، اظهار كرد:‌ به‌راستی بی‌گمان كوروش چهره‌ای است كه نه‌تنها در تاریخ ایران، بلكه در پهنه‌ی گیتی بی‌همتاست. كوروش هم در روزگار خود و هم امروز، برای ایرانیان و جهانیان شهریار نمونه‌ی آرمانی است، بویژه برای كسانی كه می‌خواهند در آزادی، به‌روزی و شادكامی بزیند.

وی با اشاره به این‌كه دگرسانی كوروش چنان بوده كه از او چهره‌ای مینوی و فراسویی نزد جهانیان ساخته است و ایرانیان او را پدر خود می‌نامیدند، افزود:‌ به‌راستی كدام فرمانروایی را می‌شناسید كه مردم با آغوش باز پیروی از او را پذیرا باشند.

او یكی از بزرگ‌ترین دروغ‌های تاریخ را این امر دانست كه چهره‌ی كوروش را با چهره‌ای پلید، ‌ددمنش و فرهنگ‌سوز یكی دانسته‌اند.

كزازی با بیان این‌كه بزرگ‌ترین تعریف از آدمی، این است كه از زبان دشمن شنیده شود، به ستایش «سزار» ـ پادشاه بزرگ روم ـ از كوروش اشاره و بیان كرد:‌ او در ستایش خود گفته، آرزوی من آن است كه روزگاری بتوانم مانند كوروش پارسی بر جهان فرمانروایی كنم.

وی ادامه داد: من برآنم كه چهره‌ای مانند كوروش تنها در ایران‌زمین‌ می‌تواند پدید آورده شود و هیچ سرزمین دیگری در جهان شایستگی نداشت كه مردی مانند كوروش را بپرورد.

او افزود: بزرگداشت كوروش، بزرگداشت فر،‌ فرهنگ، ‌فرزانگی‌، داد‌، دانایی‌، دوستی، ‌شادی، ‌شكوه، شگرفی‌، خرد‌، همدلی‌ و خجسته‌خویی‌ است. پس بنازیم بر خود كه مردی چون كوروش را در دامان تاریخ و فرهنگ خود پرورده‌ایم.

به گزارش ایسنا،‌ پس از سخنان كزازی، جلال ذوالفنون تك‌نوازی سه‌تار را برای دقایقی اجرا كرد كه با تشویق زیاد حاضران در سالن همراه شد.

در بخش پایانی این همایش، كامیار عبدی ـ باستان‌شناس ـ با اشاره به این‌كه در حال نوشتن مقاله‌ای در‌باره‌ی منشور كوروش است، گفت: معتقدم این منشور، سیاسی‌ترین دست‌ساخته‌ی بشر است كه همواره مورد استفاده و سوءاستفاده قرار گرفته است.

وی بیان كرد: از زمان اعلام ورود منشور كوروش به ایران، عده‌ای پیشنهاد كردند كه این اثر را به موزه‌ی بریتانیا بازنگردانیم، ولی به‌صورت صریح می‌گویم كه منشور كوروش هیچ‌گاه در ایران نبوده و در اینجا نیز كشف نشده است. بنابراین حقی نسبت به بازگرداندن آن به كشور نداریم.

او در ادامه، مطالبی را با نمایش نقشه و تصاویر مختلف درباره‌ی استوانه‌ی كوروش با عنوان «استوانه‌ی كوروش: سنتی بین‌النهرینی با رنگ و لعاب ایرانی» ارائه كرد.