تبلیغات
کوروش بزرگ
تمدن ایران زمین

بخشنامه نظامی شماره 227 استالین


ژوزف استالین رهبر اتحاد جماهیر شوروی در زمان جنگ جهانی دوم

بخشنامه نظامی شماره 227 استالین رهبر وقت اتحاد شوروی بامداد 28 ژوئیه 1942 ( 6 امرداد 1321 خورشیدی ) خطاب به یكایك افراد مسلح این كنفدراسیون صادر شد كه در آن عقب نشینی سرباز در نبرد دفاعی وقت را بدون دریافت دستور كتبی فرماندهان ارشد ممنوع و مجازات تخطّی از این بخشنامه را اعدام فوری تعیین كرده بود. (در قانون جنگ؛ دفاع در برابر تجاوز بیگانه، نبرد میهنی = مقدس عنوان گرفته است.). ظهر همین روز، رادیو مسكو كه صدای آن از بلندگوهای سربازخانه ها برای شنیدن نظامیان پخش می شد به تفسیر این بخشنامه كه آن را لازم و حیاتی خوانده بود پرداخت و گفت:
پارسیان با چنین قانونی به مدت 12 قرن یك امپراتوری بزرگ داشتند و 225 سال تنها ابرقدرت جهان بودند. در آن سرزمین دو بار از این قانون تخطی شد و امپراتوری آنان موقتا از دست رفت؛ یك بار در برابر تعرض اسكندر و بار دیگر در برابر مسلمانان عرب و فاصله میان این دو مورد بیش از نهصد سال بود و در بار دوم پرچم نظامی خود را كه برایشان مقدس بود ازدست دادند، ما (روس ها) نباید از برابر آلمانی ها فرار كنیم. آنان بدون دلیل و منطق و بدون اینكه مورد تهدید ما قرار گرفته باشند سرزمین مان مورد تجاوزی بسیار خشن قرارداده اند و دفاع ما یك ایستادگی مقدس، مشروع و میهنی است و بنابراین نباید به خاطر زنده ماندن موقت و به بهای به كشتن دادن دیگران و انهدام وطن، از برابر متجاوز بگریزیم. با فرار و كرنش، تعرض متوقف نخواهد شد و ....

این بخشنامه و گفتار كه ورقی از تاریخ جنگ های میهنی را تشكیل داده است سبب شد كه روسها بایستند و تجاوزگر را نابود سازند. بوروكراسی (ساختار اداری غیر علمی و اصطلاحا: من درآوردی)، فساد مقامات بالا، خودخواهی و فقر تفكر میهنی و عمومی؛ شوروی را از درون فروپاشانید، نه تعرض خارجی و ....
جالب است بدانید كه ارتش شوروی برای روحیه بخشی به سربازانش برای جنگ و مقاومت در برابر ارتش نازی از شعرهای حماسی شاهنامه فردوسی سود می جست و خواندن این شعرها توسط سخنوران ماهر در ارتش را به كاری روزمره و در عین حال اجباری در دستور كار خود قرار داده بود.
ارتش لهستان كه پس از فتح كامل كشورشان ،به صورت پارتیزانی در حال نبرد با ارتش آلمان نازی بود ،از الگوی ارتش شوروی سود می برد و شاهنامه خوانی را در برنامه های خود گنجانده بود.
پس از شهریور 1320 خورشیدی و اشغال ایران توسط متفقین،ارتش سرخ و نیروهای لهستانی به پاس خدماتی كه از سروده های فردوسی در پیش برد اهداف خویش برده بودند،هدایا و یادمان هایی به آرامگاه بزرگ شاعر ایران زمین و پدر زبان فارسی نوین،تقدیم كردند كه هم اكنون در موزه آرامگاه فردوسی موجود می باشد.